From low-effort photogrammetry to RT CG (part 2)

Trzymając się założenia przetwarzania modelu fotogrametrycznego niskim nakładem środków i czasu, przyjąć trzeba konieczność automatycznej redukcji werteksów (tworzenie odpowiednika low-poly) oraz automatycznego unwrapu dla późniejszego wypalenia mapy detali (normal map) i AO.
Automatyczna redukcja sprowadza się do podjęcia decyzji, jaki rodzaj optymalizacji zastosować. Retopologia typu ZRemesher (ZbrushCore w moim przypadku) daje bardzo ładne rezultaty jeśli chodzi o czystość geometrii i późniejszą łatwość unwrapu. Jest też niestety mniej oszczędna – nie uwzględnia promieni krzywizn, a przez to jednocześnie zachowuje gorszy detal. Retopologia typu decymacji potrafi uwzględnić detal definiowany przez drobne krzywizny (tutaj decymator ZBrusha jest najlepszy i niezastąpiony) i daje na wyjściu lżejszy model. Wadą jego jest dość chaotyczna geometria, a co za tym idzie niewygodne korekty uwnrapu.
Co do automatycznego unwrapu to zastosowałem sprawdzoną metodę, w której najpierw wykonuję rozkład typu QuickPeel, równocześnie z kolejnymi iteracjami nanosząc ręcznie szwy, pozwalające na lepsze rozkłady naprężenia dla shelli. W zasadzie to właśnie wykrajanie tych szwów oraz drobne korekty overlapów na poligonach UV były jedyną ręczną pracą na tym etapie przygotowania modelu do wypalania map. Na koniec testy normalizacji shelli (po spakowaniu unwrapu na całej przestrzeni 0-1 UV) oraz sprawdzenie deformacji tekstury. Pokazały one, że mimo tak niskiego nakładu pracy, efekt końcowy wydaje się być ciągle zadawalający.